ماجرای سندروم «تقصیر من نیست»
اتفاق تازهای نیست، اما شاید این روزها بیشتر از قبل باهاش روبرو شدم و از دیگران شنیدم.
ماجرا برمیگرده به زمانی که به یک اتفاق یا جریان اعتراض میکنی! معمولا اولین واکنش فرد یا افرادی که در ماجرا دخیل هستند، شانه خالی کردن است…
برای شما هم اتفاق افتاده؟
به نظرتون دلیل این اتفاق چیه؟
راهانداختن شرکت مثل ساختن برج میمونه..
اگه قرار باشه شخص یا اشخاصی رو برای مشورت مخاطب خودتون قرار بدید، بعد همزمان با طرح مسئله مجبور باشید مراقب حرف زدنتون باشید که مبادا موضوع مورد شور یا حواشی اون، مخاطب یا مخاطبین رو ناراحت نکنه، طبیعیه یا باید بیخیال مشورت بشید یا اینکه فرد یا جمع دیگری رو برای مشورت انتخاب کنید؟
پیچیده شد؟
راستش؛ من یکی که وقتی با کسی مشورت میکنم، میخوام باری از ذهنم برداشته بشه، اگه قرار باشه بخوام اون لحظه به اینم فکر کنم که طرف مقابلم چه برداشتی ممکنه بکنه، ترجیح میدم اصلا حرف نزنم.
شما چطور؟
در این مشاجره حق رو به کی میدین؟ شاید من در اشتباهم!
آواز دهل شنیدن از دور خوش است، همینجاست!
پیگیر راهاندازی یه کسب و کار در تورنتو بودم که چند مورد در قوانین اینجا خیلی برام جالب بود!
مثلاً اینکه ممکنه شما ورشکست بشی و کلی طلبکار داشته باشی، اما این هیچ ربطی به خونه و ماشین و حساب شخصیت و به طور کلی به اموال دیگهات نداره! یعنی اگه در قالب شرکت بدهی داشته باشی، حسابهای شما مسدود نمیشه و از اموالت برای پرداخت بدهی که شرکتت داره استفاده نمیکنند.
فکرشو بکنید! اگه ایران چنین قانونی داشت چی میشد؟
فکر کنم از هر ١٠٠ نفر ٩٠ نفرشون کلاهبردار بودن
کسی هست اینجا که خارج از ایران کسب و کار داشته باشه؟
از تفاوت قوانین با ایران بگید
پیشنهاد میکنم همیشه کارهاتون رو به شرکتها یا پیمانکارهای بزرگ بسپارید. تجربه ثابت کرده که ریسک کمتری داده و با خیال راحت کارتون پیش میره.
حتی اگر خروجی کار هیچ فرقی با اون شرکت کوچک نداشته و فقط هزینه بیشتر به شما تحمیل میکرد، به نظرم میارزه.
شاید از دید شما غیرمنطقی باشه نظرتون رو اعلام کنید.