دوستانی که در طول سال با من چندین جلسه کاری داشتن، احتمالا گاهی از راه ندادنشون به جلسات دلخور شدن.
حتی از کسانی که قرار تفریحی با من داشتن، هستند افرادی که دیر رسیدن و من سر قرار نبودم.
شاید به نظرتون غیر منطقی بیاد.
سختگیرانه؟
یا حتی … ؟
ممکنه هر اسمی روش بذارید. اما به نظر من احترام به زمان عامل اصلی موفقیته.
نگید حالا یک دیقه اینور و اونور به جایی بر نمیخوره. داستان فقط یک دقیقه نیست. موضوع اراده‌ست. دقت. نظم. تعهد و خیلی چیزهای دیگه که قطعا در نبودشون موفقیتی در کار نیست.

داستان بابک، داستان خیلی از ماست. خصوصا در کشور ما با توجه به فرهنگ خانواده ها و دشواری های بازار کار و اقتصاد و… و البته تنبلی و راحت طلبی که خصلت طیف وسیعی از جوان های ماست.
مثال هایی از این دست رو قطعا در نزدیکان خود داشتید. خیلی ها که لزوما عاقبت خوش بابک داستان ما رو هم نداشتند.
شما هم داستانتون رو با یک اسم خیالی بنویسید.