در ظاهر منصفانه است،
اما در عمل هیچوقت پایدار نمیماند.
وقتی کسبوکار به سود میرسد، کسی که کار میکند
بهزودی با خود میگوید: «حتی اگر نزول بگیرم، به صرفه تر است تا سودم را با کسی که هیچ کاری نمیکند ، تقسیم کنم.»
و همانجا پایان شراکت رقم می خورد.
این نوع شراکت را پیشنهاد نمی کنم
چون بنیانش بر وابستگی است، نه همکاری.
شما در هر شراکتی، اعم از ازدواج، رابطه خارج از ازدواج، شراکت کاری، همخونه هم کلاسی و … یک خطای انسانی داری که وزن کارکرد خودت رو خیلی بالاتر میدونی!
خطایی که سرمنشاء اکثر ناراحتیها و اختلافات خواهد شد. پس تا میتونید، آگاهانه از این خطا پرهیز کنید.
دنبال شریک که میگردیم، اولین گزینهها همیشه دوست و رفیق هستند، چون اعتماد در شراکت از اصول مهمه و ما معمولا به دوستامون اعتماد بیشتری داریم. اما یک نکته مهم رو نادیده میگیریم، اونم اینکه دوستان ما بیشترین شباهت رو به خود ما دارند، در صورتی که شریک باید مکمل ما باشه، نه شبیه ما!