هر چند موفقیت امری نسبیست و ثروت اندوزی صرف به معنای موفقیت نیست. اما اگه بخوام تجربه شخصیام رو در مسیر موفقیت کوچک مالی خودم رو با شما به اشتراک بذارم، به این چهار نکته بسنده خواهم کرد.
کاش شما بنویسید در چه عرصه ای موفقیتی کسب کرده اید و مهمترین تجربیاتتون در اون مسیر با دیگران به اشتراک بذارید.
یک نگاه ساده و گذرا به تاریخ ایران و خاورمیانه اگر بندازید، بلاتکلیفی عضو جدایی ناپذیر روزگاران مختلف بوده و هست.
توصیه میکنم اگر می خواید کاری رو شروع کنید ، منتظر بهتر شدن شرایط و عبور از شرایطی که درش هستیم نباشید . تا بوده همیشه شرایط حساس بوده و خواهد بود. اتفاقات 88 ، انتخابات 92 ، اعتراضات فلان ، شلوغی های بهمان … . اگر میخوای کاری بکنی ، شروع کن.
پ.ن : این سکانس از سریال شهرزاد حاکی از همین شرایط حساس از دیرباز تا کنون هست.
یکی از راههای سخت اما تضمینی موفقیت در کسبوکار اینه که بعد از انتخاب مشتری، کاری کنی که اون بیاد سمت تو! میگی چجوری؟ ویدئو رو تا آخر ببین.
من فکر میکنم دیدهشدن برای همه آدمها مهمتر از پوله، شما چی فکر میکنید؟
میخوام از یک حقیقت پردهبرداری کنم که شاید تابهحال هیچکس شهامت بیان کردنش رو نداشته، اما واقعیتی غیرقابل انکاره.
شما هم براتون پیش اومده راجع به یه موضوعی جایی صحبت بشه، همه با هر سطح سواد و تخصصی اطهار نظر کارشناسی کنن؟
معمولا راجع به چه موضوعاتی شاهد چنین اتفاقی بودید؟
آقا یکی از موضوعات مرسوم، حوزه تبلیغات و رسانهست! دقت کردید؟ نیست همه خودشون چندتا صفحه اینستاگرام دارند، احساس میکنن مطابق الگوی مصرف خودشون میتونن حکم کلی راجع به همه کاربران اینستاگرام صادر کنن!
شما تو کدوم موضوعات از این گرفتاریها دارید؟
خیلی از شما و چه بسا اکثریت معتقد باشید عدالت به معنی مساوات نیست و به اعتقاد من هم این دو واژه هیچ نسبتی با هم ندارند. با این حال خودتون رو در شرایط مثال این پست تصور کنید… آیا همچنان برابری با عدالت برایتان بیگانهست؟ به همون اندازه که قبل از این مثال بود؟
تلاش نکنید کشف استعداد کنید و وقت صرف آموزش افراد کنید. استفاده از تجربه دنیا میگه کافیه شرح وظایف رو در قالب دستورالعمل تدوین کنید و به افراد تازهکار و جدیدالورود واگذار کنید.
بحث اقتصاد دستوری کهنهتر از اونیه که به این دولت و دولت قبل و قبلترش خرده بگیریم. از روزهای شروع نرخ دستوری دلار تا حالا، قیمت دلار بیش از ۱۰/۰۰۰ برابر شده. یعنی ماجرا برمیگرده به روزگاری که دلار ۷ تا تک تومن بوده!
گزارشی واقعی از سیستم پزشکی کانادا
میتونید تصور کنید که برای انجام یک امآرای مشکوک به تومور مغزی به بیمارستان مراجعه کردهاید و نوبت این تصویربرداری سرنوشتساز که مستقیما با مرگ و زندگی شما سروکار داره، به یکسال و یک ماه آینده موکول شده؟
گمان نکنم کسی حتی برای بستری و جراحی قلب باز هم چنین اتفاقی رو حتی در شلوغترین بیمارستانهای دولتی ایران تجربه کرده باشه، چه رسد به یک تصویربرداری تشخیصی. اگر سراغ دارید کامنت کنید.
اینجا اما کاناداست. درمان برای همه رایگان است. تکنولوژی جهان اول در خدمت شماست. اما اگر خوششانس باشید و قبل از اینکه کار از کار بگذرد، یکسال و یک ماه با تومور مغزی دوام بیاورید تا در صورتی که نوبت به شما رسید، پس از تشخیص، از این تکنولوژی در جهت درمانتان استفاده کنند.
البته اگر هنوز قابل درمان باشد و در این مدت به شرط حیات، تومور کل اندامهایتان را درگیر نکرده باشد!
نگفتید! میتونید تصور کنید؟
بیمارستان خصوصی هم در کار نیست تا با ثروتتون، نوبت اول بهترین پزشکان رو بخرید.