اگر بخوام پس از ۲۰ سال تلاش و تجربه در حوزه کسبوکار، عامل موفقیت رو (فارغ از اینکه چقدر بشه اسم خودم رو موفق گذاشت) در یک کلمه خلاصه کنم، اون کلمه «کانکشن» هست. کانکشن یا به عبارتی همون رابطه.
البته تلاش، پشتکار، تحصیلات، شانس و… همه مواردی که پیشتر راجع بهش صحبت کردهایم و صحبت کردهاند بهجای خود لازم و موثرند. اما کانکشن جادوگر این ماجراست.
تا حالا شده هدفتون شما رو دنبال کنه؟
بله، درست نوشتم!
تصور کنید در راه رسیدن به یک هدف بزرگ، جوری برنامه ریزی کنید که هدف به سمت شما کشیده بشه، جای اینکه شما دنبال اون برید.
شدنیه، اما بسیار سخته.
بسیار سخت، اما به سختیش می ارزه!
پ.ن: چند وقت پیش به لطف یکی از اساتید رشته معماری دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، چند ساعتی در خدمت دانشجویان خوش انرژی دانشکده بودم و درباره کسب و کار با هم گپ زدیم.
مشورت دادن به همکاری که در سلسلهمراتب نیروی پاییندست شما محسوب میشه، عملاً با دستور هیچ فرقی نمیکنه. یعنی به هر شکل اگر اظهار نظر کنی، دست و بال طرف رو بستی و تصمیم خودت رو تحمیل کردی، حتی اگر چنین قصدی نداشته باشی.
نکنه شما هم جزو اون دسته از افرادی هستی که تحمل نداری مسئولیتی رو واگذار کنی و منتظر نتیجه بمونی؟
تجربیاتتون درباره این موضوع رو در کامنتها به اشتراک بگذارید.
نیاز به توضیح نیست، جز یک نکته مهم!
اینکه میگم یکبار هم به مشتری بگو «نخر ارزون میشه» یا اینکه به عنوان لباس فروش بگو «بهت نمیاد»، به این معنی نیست که رندوم به مشتری چرت و پرت بگید!
منظور اینه که همیشه اولویتت فروشت نباشه! صادقانه با مشتری رفتار کن تا اعتماد مشتری رو جلب کنی.
فوت کوزهگری همینه! سود خوب و پایدار در گرو جلب اعتماد مشتریست.
برای ایجاد یک بیزینس، شما باید براساس محدودیتهای فردی و شرایط محلی(کشور) که توش زندگی میکنی انتخاب کنی.
کشور ما جای برنامهریزی بلند مدت نیست، چرا که در معرض خطر تغییر سیاستهاست. به همین خاطر از بیزینسهای کمعمق نتایج بهتری میگیرید.
بخشی از مسیر موفقیت در کسبوکار، که بخش مهم و قابل توجهی هم هست، مسیر منحصربفردیست که هر شخص متناسب با امکانات، روحیات و ویژگیهای شخصی خودش در مواجهه با مشکلات و چالشهاش تجربه میکنه.
مسیری که الگوی خاص و مشخصی نداره و در نتیجه سرفصل آموزشی مشخصی هم نخواهد داشت.
از مسیرهای منحصربفردی که شخصا تجربه کردید مثال بزنید.
پ.ن: لحظاتی از دورهمی چهارم رو میبینید که با حضور جمعی از شما دوستان و به شکل پرسش و پاسخ برگزار شد.
به اعتقاد من یک کاسب، یک بیزینسمن هیچ مسئولیت در قبال امور فرهنگی اجتماعی نداره.
شما اگر نظر دیگری دارید بفرمایید.
برای ایده و اجرا اگر بخوام سهمی قائل بشم، قطعاً نودونه و نیم درصد سهم اجرا و فقط نیم درصد سهم ایده خواهد بود.
درسته که بهترین نتایج همیشه از یک ایده ناب سرچشمه گرفتهاند اما ایدهها زمانی ارزش پیدا میکنند که به اجرا در اومده باشند. یعنی ضعیفترین اجرا از یک ایده ساده و معمولی به مراتب قابل توجهتر از یک ایده بینظیر اجرا نشدهست.
یک ایده هرچقدر خاص و منحصربفرد، قطعا در این جمعیت نزدیک به ۹میلیاردی کره زمین، قبل از شما از ذهن چندین نفر باهوشتر از شما هم گذر کرده، اما نهایتاً صاحب ایده کسیست که اون رو اجرا کرده یا بهتره بگم که بهترین اجرا رو به نام خودش ثبت کرده.
بله؛ کار سختتر هم شد. نه تنها ایده به تنهایی ارزشمند نیست، که اجرای ضعیف هم در برابر اجرای برتر محکوم به شکسته و ایده از آن اجرای برتر خواهد بود.
وسوسه پولدار شدن در ناکجا آباد
خلاصه بگم خیالتون رو راحت کنم؛ اگر اینجا، یعنی تو مملکت خودت، ولایت خودت، با زبان مشترک و آشنا و رابطه و امکانات و آشنایی به قوانین و ... نشده و نتونستی کاری رو جلو ببری و به موفقیتی برسی، میخواد کانادا باشه، یا هر نقطه دیگری روی کره زمین.
دوستانی که من رو بیشتر میشناسند، میدونند که اساساً نمیتونم یک جا بایستم. صبر و تحمل ندارم، دقتام فاجعه و حوصلهام افتضاح!
همه کارهایی رو هم که راهانداختم، سپردم به دوستان دیگری که هدایت کنند.
باید پذیرفت که آدمها در کنار نقاط قوتشون، نقاط ضعفی دارند که باید اونها رو بشناسند و از دیگران کمک بگیرند.
بزرگترین نقطه قوت و ضعف خودتون رو میدونید؟ میتونید تو کامنت ها بنویسید.