ممکنه بعضی از دوستان ناراحت بشن، ممکنه تعدادی از دوستان هم با بنده هم نظر باشند. خوبه که نظرات موافق و مخالف خودتون رو کامنت کنید، اما من به تجربه به اینجا رسیدم که هرکس راجع به هر موضوعی قاطعانه اظهار نظر کرد و با اطمینان کامل و ۱۰۰درصدی سخن گفت، انسان غیرقابل اعتنا و ابلهی‌ست.

شرح این ویدئو قصه آشنای اقتصاد دولتی و دستوریه قصه تحریم و رانت و تورم و فقر که تمومی نداره مگر با صلح، صلح با آمریکای زورگو!

تا حالا شده هدفتون شما رو دنبال کنه؟
بله، درست نوشتم!
تصور کنید در راه رسیدن به یک هدف بزرگ، جوری برنامه ریزی کنید که هدف به سمت شما کشیده بشه، جای اینکه شما دنبال اون برید.
شدنیه، اما بسیار سخته.
بسیار سخت، اما به سختیش می ارزه!

پ.ن: چند وقت پیش به لطف یکی از اساتید رشته معماری دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، چند ساعتی در خدمت دانشجویان خوش انرژی دانشکده بودم و درباره کسب و کار با هم گپ زدیم.

مشورت دادن به همکاری که در سلسله‌مراتب نیروی پایین‌دست شما محسوب میشه، عملاً با دستور هیچ فرقی نمیکنه. یعنی به هر شکل اگر اظهار نظر کنی، دست و بال طرف رو بستی و تصمیم خودت رو تحمیل کردی، حتی اگر چنین قصدی نداشته باشی.

نکنه شما هم جزو اون دسته از افرادی هستی که تحمل نداری مسئولیتی رو واگذار کنی و منتظر نتیجه بمونی؟

تجربیاتتون درباره این موضوع رو در کامنت‌ها به اشتراک بگذارید.