در ظاهر منصفانه است،
اما در عمل هیچ‌وقت پایدار نمی‌ماند.
وقتی کسب‌وکار به سود می‌رسد، کسی که کار می‌کند
به‌زودی با خود می‌گوید: «حتی اگر نزول بگیرم، به صرفه تر است تا سودم را با کسی که هیچ کاری نمیکند ، تقسیم کنم.»
و همان‌جا پایان شراکت رقم می خورد.
این نوع شراکت را پیشنهاد نمی کنم
چون بنیانش بر وابستگی است، نه همکاری.

دنبال شریک که میگردیم، اولین گزینه‌ها همیشه دوست و رفیق هستند، چون اعتماد در شراکت از اصول مهمه و ما معمولا به دوستامون اعتماد بیشتری داریم. اما یک نکته مهم رو نادیده میگیریم، اونم اینکه دوستان ما بیشترین شباهت رو به خود ما دارند، در صورتی که شریک باید مکمل ما باشه، نه شبیه ما!

کاهش شدید ارزش پول باعث شده مردم هزینه‌هاشون رو به حداقل برسونند و تا جایی که امکان داره، هر چند خیلی کم هم شده، طلا یا دلار بخرند و پس‌انداز کنند. اتفاقی که چرخ اقتصاد رو از تعادل خارج کرده و پیامدهای جبران ناپذیری به دنبال داره.

سال هاست که به دلایل مختلف روز به روز ارزش پول این مملکت و به عبارتی دارایی مردم کم و کمتر شده، ملت هر چی داشتن از دست دادن، عمده جامعه نگران تامین مایحتاج زندگی هستن، جوان ها انگیزه کار ندارند و نسل جدید امیدی به آینده! بعد آقایون حتی یک عبارت جدید جای این «اثر روانی» نخ نما شده جایگزین نمی کنند.