ذوقی که تو این تصاویر دارم، شاید تو هیچ یک از تصاویری که اینجا منتشر کردم، نداشته باشم.
فکر کنم این دفعه طولانی ترین بازه زمانی دوری از آهن آنلاین و ایران و تهران عزیز رو از سر گذروندم.
کوتاه سخن اینکه، هیچ جا خونه خود آدم نمیشه.

دیدید اینایی که میخوان یه کاری بکنن، بعد نمیشه یا نمیتونن، هزارتا بهونه واسه‌ش جور میکنن؟
– آی مملکت شلوغ شد
– دلار گرون شد
– تحریم شدید شد
– ماشینمو دزد برد
– زنم مریض شد
…
تا صبح واسه کار نکردن دلیل میشه آورد.

یادمه تو بحبوحه بگیر و ببندهای سال ٨٨ بود که ما تازه نیت کرده بودبم واسه راه انداختن آهن فروشی. یعنی بازار و کوچه و خیابون به یه روزی افتاد که یه پیچ کسی نمیخرید، وای به حال آهن، اونم از ما!

شرکای من تو آهن‌آنلاین چنان با ثبات قدم درگیر کار بودند که ٨٨ که هیچ، جنگ جهانی ام نمیتونست بهونه کار نکردنشون بشه و البته شانس هم که همیشه واسه اونیه که صدش رو گذاشته و به قول معروف تو میدونه.
بله؛ ما یه موقعیت خاص داشتیم که شاید شانس و علت اصلی موفقیت ما در آهن‌آنلاین بود.

️چی؟
پاسخ این سوال ماجراییه که تو ویدئو براتون گفتم.

یکی از دوستان پرسیده بود که چطور در روزهای اول آهن‌آنلاین تونستید مشتریان رو متقاعد کنید که پول براتون واریز کنند؟
چطور تونستید اعتمادشون رو جلب کنید که آنلاین ازتون خرید کنند؟
بزرگ‌ترین دغدغه اون روزهای ما و سخت‌ترین کار آهن‌آنلاینی‌ها اعتمادسازی بود.
فرایند کار در عین سختی که داشت، آنچنان پیچیده نبود. اما روزهای اول مهم‌ترین آموزش ما به همکاران جدیدمون شیوه اعتمادسازی بود که راجع بهش براتون توضیح دادم.

کسب

آهن‌آنلاین مطلقاً قائل به کار گروهیه و «تیم‌ورک» اساس بی چون و چرای ماست.
ما تو هر تیم یه مدیر تیم داریم که هر از گاهی دورهم جمع میشیم و سعی میکنیم خودمون رو به‌روز کنیم و ریز فرایندها رو با هم بررسی کنیم.
.
این اولین باره که بخش‌هایی از جلسه من با مدیر تیم‌ها منتشر میشه و نکاتی درش هست که شاید به درد هر کسب و کاری بخوره. پس اگه فکر میکنید انتشار چنین ویدئوهایی مفیده، بگید که ادامه بدیم.