ماجرای سندروم «تقصیر من نیست»

اتفاق تازه‌ای نیست، اما شاید این روزها بیشتر از قبل باهاش روبرو شدم و از دیگران شنیدم.
ماجرا برمیگرده به زمانی که به یک اتفاق یا جریان اعتراض میکنی! معمولا اولین واکنش فرد یا افرادی که در ماجرا دخیل هستند، شانه خالی کردن است…

برای شما هم اتفاق افتاده؟
به نظرتون دلیل این اتفاق چیه؟

قابل توجه دوستانی که فکر میکنن همین که پاشون رو از این مملکت بذارن بیرون، بسته به توانایی و شایستگی‌شون خیلی شیک و مجلسی میتونن مشغول کار بشن یا بیزینس خودشون رو راه بندازن و به صرف تسلطی که بر حرفه‌شون دارن، در یک فضای ایده‌آل و به دور از رانت و رابطه‌بازی شروع به کار میکنن و با تکیه بر لیاقت و خروجی منحصربفردشون پله‌های ترقی رو طی میکنن، باید عرض کنم: ما هم همین فکر رو میکردیم، ولی این خبرا نیست.

مشورت دادن به همکاری که در سلسله‌مراتب نیروی پایین‌دست شما محسوب میشه، عملاً با دستور هیچ فرقی نمیکنه. یعنی به هر شکل اگر اظهار نظر کنی، دست و بال طرف رو بستی و تصمیم خودت رو تحمیل کردی، حتی اگر چنین قصدی نداشته باشی.

نکنه شما هم جزو اون دسته از افرادی هستی که تحمل نداری مسئولیتی رو واگذار کنی و منتظر نتیجه بمونی؟

تجربیاتتون درباره این موضوع رو در کامنت‌ها به اشتراک بگذارید.