فیلم | به من چه؟
به اعتقاد من یک کاسب، یک بیزینسمن هیچ مسئولیت در قبال امور فرهنگی اجتماعی نداره.
شما اگر نظر دیگری دارید بفرمایید.

به اعتقاد من یک کاسب، یک بیزینسمن هیچ مسئولیت در قبال امور فرهنگی اجتماعی نداره.
شما اگر نظر دیگری دارید بفرمایید.
بیزینس مثل طب سنتیه؛ یعنی حتی بیماری یکسان در دو شخص مختلف ممکنه دوای متفاوت داشته باشه.
قطعاً برای مشکلات کسبوکارها همونطور که بارها گفتم، نمیشه نسخه واحد صادر کرد. حتی در شرایط کاملاً یکسان، موقعیت مکانی دو مغازه میتونه نوع هدایتشون رو به کل تغییر بده. چون هر بیزینسی داستان خودش رو داره.
پ.ن: در حاشیه دورهمی سوم در کانون توحید مشغول پاسخ به سوالات شما عزیزان بودم.
شما جزو کدوم دسته هستید؟
.
اونها که موفقیت رو در گرو داشتن کسب و کار مستقل و به اصطلاح کارآفرین بودن میبینند یا اونها که استعداد خودشون رو میشناسند و در هر جایگاهی که هستند تلاش میکنند تا بهترین خودشون باشند؟
.
دو پست قبل تر تعریف درست موفقیت رو با هم دیدیم؛ اما اگر هنوز موفقیت و سعادت رو در کارآفرین شدن میبینید باید بدونید که خواستن و رویا داشتن برای راه انداختن یک کسب و کار کافی نیست! بلکه کارآفرینان خصیصههایی دارند که اونها رو از آدمهای دیگه متفاوت میکنه.
میپرسید چه تفاوتی؟
بهتره این ویدئو رو با دقت تماشا کنید.
كانادا بودم كه احسان ٢٠ نفر از همكارام رو بنا به ترتيبى كه خودش ميدونه، جلوى دوربين نشونده و حالا بعد از حدود يك سال، از محصولى ٢٠ قسمتى به نام “٢٠ و يك نفر” رونمايى كرده. @ehsanzahiroddini
هر چند اين ويدئو ها به قصد انتشار در اينستا ساخته نشده و شايد جذابيتى براى خيلى از شماها نداشته باشه، اما به رسم تشكر از كسانى كه اين محبت رو كردند و به عنوان برگى از خاطراتم اينجا به اشتراك ميگذارمشون.
.
در قسمت سوم گفتگو با خانم ريحانه صديقى رو ميبينيد كه كمتر از ٣ سال پيش، مثل شما از فالوورهاى اينستاگرامم بود و حالا مدير منابع انسانى بخش بازرگانى آهن آنلاين هستند.
@reyhane.sedighi_
.
اقتصاد فضا در حال تجربه کردن دوران بدیع و بیسابقهای است. امروزه کمتر انسانی را در کره زمین میتوان یافت که در بخشی از زندگی روزمرهاش به محصولات صنعت فضایی وابسته نباشد. سرویسهای ناوبری، پخش شبکههای رادیویی و تلویزیونی، شبکه کارتهای اعتباری و بهروزرسانی لحظهای آبوهوا از آشناترین خدمات صنایع فضایی است. اندازه اقتصاد فضا در سال ۲۰۱۹ به رقمی بالغ بر ۴۲۰ میلیارد دلار رسید که در سطح اقتصاد کشوری مانند ایران است. در سالهای اخیر با ظهور شرکت اسپیسایکس و بنیانگذار پرحاشیه و پرسروصدای آن یعنی ایلان ماسک، قرار گرفتن این صنعت در صدر توجهات را شاهد هستیم. البته این موضوع تنها به ماسک محدود نمانده و امروز ۲۹ تیرماه قرار است جف بزوس به فضا سفر کند. اما اقتصاد فضا از ابتدا چنین وضعیتی نداشته و رقابت شرکتهای خصوصی در زمینه خدمات فضایی پدیدهای جدید و نوظهور است که عمر آن در اذهان عمومی شاید به کمتر از ۱۰ سال برسد. این موضوع خبر از آن میدهد که در عصر جدید از صنعت فضایی زندگی میکنیم که به آن سومین عصر اقتصاد فضا میگوییم؛ جایی که صنعت فضایی که روزی تصور میشد صنعتی پیچیده و پرهزینه و منحصر به ابرقدرتهای جهان است به بخشی از زندگی روزمره همه انسانها تبدیل شده است و امروزه شرکتهای خصوصی زیادی وجود دارند که یا صاحب ماهوارهاند یا در بخشی از فرآیند ساخت، آمادهسازی و پرتاب ماهوارهها به فضا ایفای نقش میکنند. از سوی دیگر امکانات و تواناییهایی که بر اثر وجود گسترده ماهوارهها به دست آمده شامل مواردی چون بالابردن بهرهوری حملونقل، مدیریت منابع طبیعی، کشاورزی و حفاظت از محیطزیست میشود که صنعت فضایی را به یک منبع بالقوه و حتی بالفعل رشد اقتصادی، رفاه اجتماعی و توسعه پایدار تبدیل میکند. پروژه اینترنت ماهوارهای نیز یکی دیگر از طرحهایی است که در آن میتوان تاثیر گسترده این صنعت بر زندگی روزمره انسانها را مشاهده کرد. اما رقابت میان شرکتهای خصوصی پا را فراتر گذاشته و سفرهای فضایی را از یک موضوع رقابتی میان ابرقدرتها به یک سیاحت و تفریح تبدیل کرده است.
آغاز عصر فضا به شروع رقابت فضایی میان ابرقدرتها بازمیگردد. زمانی پس از اتمام جنگ جهانی دوم، دو ابرقدرت وقت یعنی اتحاد جماهیر شوروی و ایالات متحده آمریکا به دنبال رقابتهای سیاسی، نظامی و تکنولوژیک خود عصر جدیدی را در تاریخ بشر آغاز کردند که زمین بازی آن جایی فراتر از کره زمین بود و به فضا تعلق داشت و در پی این رقابت، جدا از مبارزات سیاسی، اتفاقات بدیع و دستاوردهای شگرفی نصیب بشریت شد. عصر فضا کمتر از ۷۵ سال عمر دارد، اما در همین دوران کوتاه از نظر گسترش و سطح تاثیر آن بر زندگی انسانها و نحوه ادارهاش تکامل بسیاری را تجربه کرده و همین موضوع باعث شده تا بتوان آن را به سه عصر جدا از هم تفکیک کرد. عصر اول از سال ۱۹۵۰ آغاز شد و تا سال ۱۹۶۹ ادامه یافت. در این دوران برنامههای فضایی توسط دولتها پیش برده میشدند و این صنعت را از تخیلات به بخشی از واقعیت زندگی بشر تبدیل کردند. مرحله دوم عصر فضا از ۱۹۷۰ آغاز میشود و تا سال ۲۰۰۰ ادامه پیدا میکند. با ورود رایانه و رشد سریع این صنعت و فرآیند دیجیتالیسازی، ساخت و تجارت ماهوارهها تسهیل شد و شرکتهای خصوصی را به این صنعت وارد کرد. از سوی دیگر سیاست در پیش گرفته شده از سوی آمریکا، موسوم به سیاست «آسمان باز» به هر شرکت واجد شرایطی اجازه داد تا ماهواره ارتباطی به فضا پرتاب کند که این امر موجب ارتقای صنعت فضایی و رشد سریع فعالیتهای مختلف مخابراتی و پخشهای رادیویی و تلویزیونی خصوصی شد. اما عصر سوم اقتصاد فضا از سال ۲۰۰۰ شروع شد و تا امروز ادامه دارد. در این دوران با رشد تدریجی حضور شرکتهای خصوصی سهم آنها از این صنعت رشد چشمگیری پیدا کرد و برنامههای تجاری بیش از دوسوم تمام حجم ۴۲۴ میلیارد دلاری این صنعت درسال ۲۰۱۹ را به خود اختصاص داده است. با این حال بخش چشمگیری از این صنعت هنوز هم به نهادهای دولتی و نظامی مربوط است.
روند در پیش گرفتهشده از سوی صنعت فضا که آینده اقتصاد فضا را هدایت میکند از دو موضوع سود میبرد. اولین عامل موضوع هوش مصنوعی است؛ پیشرفت گسترده در تکنولوژیهای مربوط به هوش مصنوعی باعث شده تا شرکتها بتوانند فعالیتهای پیشرفته را با استفاده از سیگنالها و دادههای ماهواره به انجام برسانند و از طرفی دیگر هزینههای سرمایهگذاری جدید را با فراهم کردن زیرساختها، تسهیل میکند. همچنین پیشرفت تکنولوژی در این زمینه باعث شده تا امکان ساخت ماهوارههای کوچکتر و ارزانتر فراهم شود که قیمت خدمات ماهوارهای را به شدت کاهش داده است؛ این در حالی است که تقاضا برای این خدمات به شدت افزایشی بوده و امروزه هر فرد و شرکتی روزانه از خدمات چند ماهواره بهرهمند میشوند. اما عامل دوم فضاپیماها و تسهیل دسترسی به فضاست. ناسا در این سالها ارسال محمولههای لازم برای ایستگاه فضایی بینالمللی را به چند شرکت خصوصی سپرده و انحصار موجود در این زمینه را از بین برده است. این موضوع از منطقی اقتصادی تبعیت میکند؛ هزینههای ارسال محموله به فضا توسط شرکتهای خصوصی و فضاپیماهای جدید آنها به شدت سقوط کرده و باعث شده تا برونسپاری پرتابها به امری به شدت مقرون به صرفه تبدیل شود.
اداره کل ملی هوانوردی و فضا موسوم به ناسا در سالهای پس از اتمام پروژه آپولو، به سمتی حرکت کرد که در آن نظام انگیزشی برای نوآوری، بالابردن بهرهوری و کاهش هزینهها مخدوش شده بود. برای مثال هزینههای مربوط به توسعه طرحهای جدید که توسط پیمانکاران خصوصی ناسا انجام میشد با ۲۰ درصد سود توسط ناسا پوشش داده میشود، این امر موجب میشد تا پیمانکاران برای به دست آوردن سود بیشتر به بالابردن هزینههای پروژه محول شده بپردازند و آن را به گرانترین شکل ممکن به اتمام برسانند. از سوی دیگر ناسا درگیر روابط سیاسی مخرب شده و با گسترش مراکز خود در ایالتهای مختلف آمریکا، مشاغل گستردهای ایجاد میکرد و در عوض به جذب حمایت نمایندگان کنگره و دریافت بودجه بیشتر تمرکز داشت؛ در چنین ساختاری نوآوری ضعیف، و انگیزه برای کاهش هزینهها بسیار کم خواهد بود. ورود شرکتهای خصوصی به عرصه فضا این تعادلهای مخرب را به هم زد و باعث جهش تکنولوژی و نوآوری در عرصه فضا شد که به کاهش چشمگیر هزینهها انجامید. برای مثال در دوران ریاست جمهوری باراک اوباما برآورد شد که هزینه تولید موشکی در ابعاد موشک فالکون-۹، بیش از ۱۲ سال زمان میبرد و ۳۶ میلیارد دلار بودجه نیاز دارد. اما شرکت اسپیسایکس، این موشک را در طول ۶ سال و با کمتر از یک میلیارد دلار هزینه به سرانجام رساند. نوآوری چشمگیر بعدی تولید موشکهای چندبار مصرفی بود که هزینههای ارسال محموله به فضا را به شدت کاهش میداد. تمام این نوآوریها باعث شده تا هزینه ارسال هر کیلوگرم محموله فضایی ۵۰ درصد کاهش پیدا کند. پروژه اینترنت ماهوارهای از دیگر پروژههای مهمی است که توسط شرکتهای خصوصی فضایی در حال انجام است و در صورت تکمیل میتوانند تاثیرات شگرفی بر دسترسی به اینترنت داشته باشد. از سوی دیگر برخی شرکتها مانند ویرجین گلکتیک سفر به فضا را از یک برنامه دولتی به یک امر تفریحی و سفری سیاحتی تبدیل کردهاند. موضوع جالب درباره شرکتهای خصوصی فعال در عرصه فضا حضور شرکتهای چینی است؛ شرکت واناباس که در چین فعالیت میکند به اسپیسایکس چینی معروف است.
در سالهای ابتدایی عصر دوم اقتصاد فضا، کشورهای اروپایی دریافتند که در پروژههای ملی قادر به رقابت با دیگر ابرقدرتهای فضایی نیستند. از این رو در سال ۱۹۷۵ آژانس فضایی اروپا تشکیل شد تا اهدافی مانند همکاری بین کشورهای اروپایی در تحقیقات و فناوری فضایی را پیش ببرد. اما این سازمان با توجه به ماهیت دولتی خود کاری از پیش نبرد و تغییری در ساختار صنعت فضایی اروپا ایجاد نکرد و مراکز این صنعت در اروپا به همان کشورهای آلمان، فرانسه و ایتالیا محدود ماند. گسترش شدید حضور شرکتهای خصوصی در صنعت فضا و کاهش هزینه ادامه حیات آژانس فضایی اروپا را با چالش روبهرو میکند و آن را به موقعیتی حاشیهای میراند. در بخش حملونقل فضایی، اروپا به استفاده از الگوی قدیمی مناقصات دولتی و روکردهای انحصاری گره خورده است. علاوه بر این، بازار فضایی اروپا به دلیل وجود نهادهای بین دولتی و سیاستهای مختلف و اغلب ناهماهنگ امنیت ملی چندپاره شده است. نبود یک سیاست مشترک دفاعی، صنعت فضایی اروپا را در موضع پایینتری نسبت به ایالات متحده و احتمالا چین قرار خواهد داد.
امروزه بیشتر انسانها در کره زمین در زندگی روزمرهشان به محصولات صنعت فضایی وابستهاند. سرویسهای ناوبری، پخش شبکههای رادیویی و تلویزیونی، شبکه کارتهای اعتباری و بهروزرسانی لحظهای آبوهوا از آشناترین و پیش پا افتادهترین خدمات صنایع فضایی است که با تاروپود زندگی بشر گره خورده است. امروزه شرکتهای خصوصی زیادی وجود دارند که یا صاحب ماهوارهاند یا در بخشی از فرآیند ساخت، آمادهسازی و پرتاب ماهوارهها به فضا ایفای نقش میکنند که این شرایط در ۲۰ سال گذشته به وجود آمده است.
از سوی دیگر امکانات و تواناییهایی که بر اثر وجود گسترده ماهوارهها به دست آمده شامل مواردی چون بالابردن بهرهوری حملونقل، مدیریت منابع طبیعی، کشاورزی، حفاظت از محیطزیست میشود که صنعت فضایی را به یک منبع بالقوه و حتی بالفعل رشد اقتصادی، رفاه اجتماعی و توسعه پایدار تبدیل میکند و به نظر میرسد حضور گسترده این صنعت در آینده نه یک انتخاب بلکه یک ضرورت است.
رقابت بین شرکتهای فضایی به امور اقتصادی و فنی محدود نمیشود و گاهی اوقات افراد سرشناس در این زمینهها با هم به رقابت میپردازند. موشک «نیوشپرد» شرکت بلو اوریجین قرار است امروز به فضا فرستاده شود و جف بزوس، بنیانگذار این شرکت و سه مسافر دیگر را با خود به فضا خواهد برد. این پرواز به صورت زنده پخش خواهد شد.
از سوی دیگر ریچارد برانسون میلیاردر انگلیسی و بنیانگذار شرکت ویرجین گلکتیک دوم ژوئن اعلام کرد که در ۱۱ جولای و زودتر از جف بزوس بنیانگذار آمازون یک پرواز فضایی انجام میدهد. او در بیستم تیرماه به همراه پنج فرد دیگر که تمامی آنها از کارمندان شرکت او هستند، در قالب اولین پرواز فضایی سرنشیندار تجاری به فضا رفتند. با این حال موشک نیوشپرد در ارتفاعی بالاتر از موشک ویرجینگلکتیک به پرواز درخواهد آمد و بدینترتیب این شرکت عملکردی متفاوت از رقیب خود خواهد داشت. افراد سرشناس دیگری نیز اعلام کردهاند که قرار است با پرتابهای بعدی این شرکتها به سفر سیاحتی فضا بروند.
*مهران خسروزاده
منبع: دنیای اقتصاد
/پایان نوشتار
احتمالا شما نیز کلمه بلاک چین را همیشه در همراهی بیت کوین، اتریوم و سایر ارزهای دیجیتال دیده و شنیدهاید؛ اما مهم است بدانید که تکنولوژی بلاک چین بسیار فراتر از بازار رمز ارزها است و صنایع بزرگی در دنیا از آن استفاده میکنند.
فناوری پیچیده و عظیم Blockchain به کمک بشر آمده تا دادهها را به شکلی دیگر سازماندهی کند و از یک دفتر کل توزیع شده و غیر قابل تغییر بهرهمند میشوند که همه اطلاعات با جزئیات کامل در آن ثبت و نگهداری میشود.
در این مطلب به کاربردهای بلاک چین و ظهور ارزهای رمزنگاری شده میپردازیم تا ببینیم شیوه کار آنها چگونه است و چه استفادهای از آن دارند، کدام شرکتها از آنها بهره می برند و افراد تاثیرگذار چه دیدگاه و عملکردی در خصوصشان دارند. در نهایت میخواهیم بدانیم جایگاه ما در استفاده از این تکنولوژی و دانش وابسته به آن چقدر است.

تاریخچه مختصر بلاک چین
بلاک چین مسیری نسبتا طولانی طی کرد تا توانست وارد زندگی انسان شود و با وجود آنکه یک تکنولوژی جوان است، آزمایشهای بسیاری را با موفقیت پشت سر گذاشته است. شهرت بلاک چین از زمانی آغاز شد که فردی بهنام ساتوشی ناکاموتو بهفکر استفاده از آن افتاد و با اختراع هوشمندانهی خود؛ یعنی بیت کوین، آن را به دنیا معرفی کرد.
۱۹۹۱
بلاک چین برای اولین بار توسط استوارت هابر و دبلیو اسکات استورنتا بهعنوان زنجیره بلوکی معرفی شد که دادهها در آن با کمک دانش رمزنگاری بهثبت رسیده است.
۱۹۹۸
نیک سابوز که یکی از متخصصان برنامهنویسی است، در این سال با هدف ارائه یک ارز دیجیتال، بیت گُلد را معرفی کرد.
۲۰۰۰
استفان کنست نظریه خود را درباره بلاک چین و دادههای رمزنگاری، به علاوه ایدههایی برای اجرای آنها منتشر کرد.
۲۰۰۸
این سال را میتوان نقطه عطفی برای بلاک چین دانست. برنامهنویس مرموز و ناشناسی بهنام ساتوشی ناکاموتو پابه داستان بلاک چین گذاشت و با انتشار وات پیپر بیت کوین که مقالهای مهم درباره این رمز ارز و شیوه کارش بود، مسیر خود را آغاز کرد.
۲۰۰۹
ناکاموتو از بلاک چین برای توسعه شبکه بیت کوین استفاده کرد و رمز ارز خود را روی آن بنا کرد.
۲۰۱۴
فناوری بلاک چین از واحد پولی جدا شده و پتانسیل آن برای سایر معاملات مالی و بین سازمانی بررسی شد. Blockchain ۲.۰ متولد شد و به کاربردهایی فراتر از ارز پرداخت.
سیستم بلاک چین Ethereum برنامههای رایانهای را بهعنوان ابزارهای مالی مانند اوراق بهادار وارد بلاک چین کرد که از آن بهعنوان قرارداد هوشمند یاد میشود.
اینگونه بود که تکنولوژی شگفت انگیز و کارآمد بلاک چین توسعه پیدا کرد و کارکردهای خود را در عرصههای مختلف از املاک و مستغلات تا انتخابات، سیستم بهداشت و درمان و از این قبیل موارد نشان داد.
ناکاموتو با ارسال وایت پیپر خود در سال ۲۰۰۸ و راه اندازی هسته اولیه آن در سال ۲۰۰۹، بیت کوین را بهعنوان نوعی پول نقد معرفی کرد که می تواند بدون نیاز به بانک مرکزی یا مرجع دیگری مورد استفاده قرار بگیرد.
بلاک چین بیت کوین اصلی و بزرگترین بلاک چین است که هنوز هم معاملات بیت کوین را تنظیم میکند.
تولد صرافیهای ارز دیجیتال از دل دانش جدید
معرفی بلاک چین، بیت کوین و دیگر ارزهای دیجیتال بزرگ مانند اتریوم، نیاز مردم را به پلتفرمهایی برای خرید و فروش ارز و استفاده از فناوری پررنگ میکرد؛ این احساس نیاز منجر به راهاندازی صرافیهایی شد که با دانش برنامهنویسی، IT و دید مالی صحیح فعالیت خود را آغاز کردند.
افزایش آگاهی نسبت به ارزهای دیجیتال باعث شد تا مردم بیش از پیش به سمت صرافیهای دانشبنیان بروند و روی رمز ارزها سرمایهگذاری کردند. این اتفاق رشد و توسعه ابعاد تکنولوژی و اقتصادی جوامع پذیرندهاش را بههمراه داشت. نمونههای بسیاری از آنها هستند که توانستند در اولین قدم عملکرد عالی از خود نشان دهند.
دو صرافی بایننس و کوین بیس توانستند در این زمینه بدرخشند و جزو استارتاپهای یونیکورن (شرکتهایی که بعد از سال ۲۰۰۳ ایجادشدهاند و ارزش فعلی آنها بیش از یک میلیارد دلار است) شناخته شدند.
همین اعداد و پیشرفت چشمگیر این دو صرافی جوان نشان میدهد که چنین کسبوکارهایی تا چه میزان آوردههای مالی دارند و بهرهگیری آنها از تکنولوژی به خلق جامعهای پویاتر و همگام با پیشرفتهای جهانی میانجامد.

ارزهای رمزنگاری شده بهطور گستردهای بهعنوان ابزاری برای حمایت از روند رشد در کشورهای در حال توسعه در نظر گرفته شدهاند. صرافیهای ارز دیجیتال که در این شرکتها فعال هستند با تکیه بر دانش و استفاده از تکنولوژی پا در مسیر توسعه پایدار اقتصاد و دانش میگذارند.
صرافیهای داخلی هر کشور که بهدست متخصصان آن حوزه تاسیس میشوند، نقش بزرگی در پیشرفت، کسب درآمد و ثروت و عدم خروج سرمایه از کشور دارند. همچنین ارزهای دیجیتال میتوانند برای کشورهای درحال توسعه که با مشکلات بسیاری دست بهگریبان هستند، نجاتبخش باشند و با بهبود روندهای مالی، آیندهی بهتری بسازند.
واسطههای مالی یکی از دستهای کمک دهنده در این کشورها هستند که اگر حضور نداشته باشند، کسبوکارها برای تامین درآمد دچار مشکل میشوند و نمیتوانند از بنگاههای اقتصادی دیگر کمک بگیرند و این رکود از بین رفتن مشاغل را در پی دارد.
مشکل دیگر دسترسی محدود شرکتها و افراد به خدمات مالی این است که آنها نمیتوانند در تجارت جهانی شرکت کنند. دلیل آن این است که یک حساب بانکی، دارای شناسه تراکنش بین المللی، به عنوان مثال SWIFT، مورد نیاز است. کشورهای درحال توسعه زمانیکه با تحریمهای مختلف روبهرو میشوند، افتتاح حساب بانکی در خارج مرزها برایشان دشوار و حتی ناممکن است و در چنین شرایطی نقل و انتقال سرمایه کار پیچیدهای میشود.
این مشکلات میتوانند با کمک صرافیهای ارز دیجیتال و رمز ارزها رفع شوند و از طریق سیستم آنها، بدون هیچ محدودیتی به بازاری بزرگ متصل شد که کسی نمیتواند آن را برای کشورها تحریم کند و تبعیضها از بین میرود.
فرصتهایی که ارز دیجیتال برای کشورها فراهم میکند
بر اساس تجزیه و تحلیل مشکلات اقتصادی در کشورهای در حال توسعه، ارزهای رمزپایه می توانند روند توسعه را در زمینههای مختلف تسریع کنند. به طور کلی، همانطور که چودنوفسکی و لوپز ( در مقالهای که ۲۰۰۶منتشر شد) به آن اشاره کردهاند، فناوریها و نوآوری های جدید راه حلهای کلیدی برای روند پیشرفت کشورهای در حال توسعه است.
ارزهای رمزنگاری شده میتوانند مشکل حساب در تجارت بینالملل را بدون داشتن حساب بانکی حل کنند. ارزهای دیجیتال مانند بیت کوین میتوانند به افراد و مشاغل کمک کنند تا تجارت بین المللی در مقیاس کوچک تسهیل یابد. استفاده از بیت کوین طرفین را قادر میسازد تا در ازای بیت کوین محصولات را بفروشند و از این طریق از سیستم های تجارت الکترونیکی سنتی اجتناب کنند، که اغلب شامل ایجاد حساب تجاری در یک بانک رسمی است.
این گردش مالی را به مقدارهای کوچک هم تعمیم دهید و به این فکر کنید که اگر هر کسی بتواند یک ولت دیجیتال داشته باشد مبادلات روزانه تا چه حد آسانتر میشود و همچنین ارزهای دیجیتال به میزانی که در جهان پذیرفته میشوند و حامی پیدا میکنند، ارزش بیشتری کسب میکنند که همین یعنی یک سرمایهگذاری خوب برای آینده.
کشورها برای استفاده از صرافیها و کریپتو نیازمند دانش فنی، اینترنت با کیفیت، هوش مالی و آگاهی هستند که تامین همین موارد در کنار راهاندازی صرافیها تا حد زیادی وضعیت عمومی جوامع را بهبود میدهد.
همه مزیتهای ارزهای رمزنگاری شده برای کشورهای در حال توسعه را بیان کردیم؛ حالا فکر میکنید تمام کشورهایی که این ارز را پذیرفته از آن حمایت کردهاند در حال توسعهاند؟ متاسفانه پاسخ این سوال منفی است و کشورهای توسعه یافته در این مسیر مانند همه مسیرهای دیگر پیشگام بودهاند و مزیتهای بیشمار آن نیز بهرهمند شدهاند.
ژاپن
این کشور که یکی از سریعترین بازارهای فناوری در جهان است، ارزهای دیجیتال را خیلی زود قانونی کرد. دولت این کشور چارچوبی مبتنی بر PSA (قانون خدمات پرداخت) را تنظیم کرده است که به برخی از ارزهای رمزپایه و تعدادی مبادلات اجازه میدهد تا برای اهداف پرداخت و تجارت استفاده شوند. ژاپن در حال حاضر بهعنوان قطب تجارت / مبادله ارز رمزنگاری شده در آسیا شناخته میشود.
همچنین این کشور در حال راهاندازی ارز دیجیتال ملی خود است که احتمالا تا سال ۲۰۲۳ عرضه میشود.
دولت ایالات متحده در سال ۲۰۱۳، بیت کوین را بهعنوان یک ارز مجازی غیرمتمرکز پذیرفت که میتواند برای انجام معاملات استفاده شود. در سپتامبر ۲۰۱۵ توسط CFTC بهعنوان یک کالا طبقه بندی شد.
بیت کوین همچنین مانند یک ملک مشمول مالیات است. بهطور خلاصه، بیت کوین در ایالات متحده آمریکا قانونی است و بسیاری از فروشگاهها نیز آن را میپذیرند. همچنین بهتازگی در شهر میامی، شهرداری قبول کرد که مردم مالیات را بهصورت بیت کوین پرداخت کنند.
آلمان یکی از کشورهای اروپایی است که نه تنها ارزهای رمزپایه را مجاز میداند، بلکه در توسعه راه حلهای بلاک چین نیز مشارکت فعال دارد.
آلمان بیت کوین را کاملاً قانونی اعلام کرده است که و به شهروندان اجازه میدهد با این سکه معامله و سرمایهگذاری کنند. رسمی شدن بیت کوین توسط دولت آلمان نیز باعث بهبود ارزش این سکهها در بازار جهانی شده است.
با صدور یادداشت مقررات در تاریخ ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۴، این کشور عملکرد ارزهای مجازی مانند بیت کوین را قانونی و مالیاتی برای آنها مقرر کرده است.همچنین اختیاراتی را در اختیار افرادی که در تجارت و استفاده از این نوع ارزها هستند، قرار داده است.
از تاریخ ۲۸ مارس ۲۰۱۹، ارزهای رمزنگاری شده طبق دستور دولت در بلاروس قانونی شد.
علاوهبر پیشروترین سکههای رمزنگاری، بسیاری از مبادلات، ICO و قراردادهای هوشمند نیز در کشور قانونی شدند. این گام با هدف تقویت توسعه اقتصاد دیجیتال برداشته شد و فعالیتهای رمزنگاری کاملا بدون مالیات هستند.
ادامه این فهرست را با اسامی کشورهایی همچون هند، ترکیه، روسیه، آفریقای جنوبی، استرالیا، شیلی، مالزی و سنگاپور کامل میکنیم. با نگاهی به لیست طولانی کشورهای پذیرنده ارزهای دیجیتال و صرافیها متوجه ضرورت و نقش جدی آنها میشویم.
محبوبیت بیت کوین و گسترش بازار آن باعث شد تا بسیاری از کمپانیهای بزرگ و کوچک بخشی از سهام خود را به آن اختصاص دهند.
● مایکرو استراتژی (MicroStrategy) با داشتن ۹۱,۰۶۴ بیت کوین، حدود ۷۳٪ سرمایه خود را به آن اختصاص داده
● تسلا (Tesla) با داشتن ۴۸,۰۰۰ بیت کوین، حدود ۰,۳ سرمایه خود را به آن اختصاص داده
● دیجیتال گلکسی هلدینگز (Galaxy Digital Holdings) با داشتن ۱۶,۴۰۲ بیت کوین، حدود ۴۹٪ سرمایه خود را به آن اختصاص داده
این فهرست با اسامی دیگری ادامه پیدا میکند و شما متوجه میشوید که حضور در بازار ارزهای دیجیتال تا چه میزان برای مالکان کمپانیهای بزرگ حیاتی است و آینده آن را درخشان پیشبینی میکنند. مراجعه به آدرس https://bitcointreasuries.org/ اطلاعات دقیقتری به شما میدهد.
کنار شرکتهای بزرگ، نام افراد مهم حوزه تکنولوژی که روی بیت کوین یا دیگر رمز ارزها سرمایهگذاری کردهاند و حامی آنها هستند به چشم میخورد:
● جک دورسی؛ موسس و مدیرعامل توییتر
● ایلان ماسک؛ مدیرعامل اجرایی و مدیر ارشد فنی اسپیساکس
● چانگ پنگ ژائو؛ موسس صرافی بایننس
● ویتالیک بوترین؛ بنیانگذار اتریوم
● جیهان وو؛ بنیانگذار شرکت استخراج بیت کوین بیت مین
کشتی تکنولوژی با سرعت حرکت میکند و در چنین وضعیتی که کشورهای همسایه مانند ترکیه در پی قانونی کردن ارزهای دیجیتال هستند و حتی بهدنبال جایگذاری دستگاه ATM بیت کوین در سطح شهر است، ممکن است ما از این دانش و مزیتهای آن بیبهره بمانیم.
تکنولوژی بلاک چین در حال حاضر میتواند توسط تیمهای جوان و حرفهای صرافیهای ارز دیجیتال ایرانی، مسیر توسعه و شکوفایی را طی کند و راهی باشد برای رهایی از تمام محدودیتهایی که کشورهای دیگر علیه ایران اعمال میکنند. تحریمهایی که در حال حاضر مانع خرید کالاهای ضروری میشوند و دریافت داروهای خاص را تبدیل به آرزویی دور برای بیماران کردهاند، با کمک ارز دیجیتال کنار میرود.
صرافی ارز دیجیتال ایرانی میتواند تمام موانع را کنار زده و دسترسی ما را به بازاری جهانی برای خلق ثروت و از آن مهمتر توسعه فناوری فراهم کند.
ممنوعیت فعالیت صرافیهای داخلی، سرمایه را از کشور خارج میکند و از سوی دیگر امنیت آن را نمیتوان تضمین کرد؛ چرا که به علت تحریمها هر لحظه ممکن است داراییهای در صرافی خارجی بلوکه شوند.
نباید از این زمین بازی دست خالی خارج شویم و اجازه بدهیم فشارهای بیرونی بیشتر شود، آنهم در حالیکه تمام دنیا در تلاش هستند سهمی از این بازار داشته باشند و آینده را از آن خود کنند.
منبع: خیرآنلاین
/ پایان نوشتار
محمدحسن ابراهیمی، معاون نظارت بر نهادهای مالی سازمان بورس و اوراق بهادار با حضور در برنامه زنده شبکه خبر گفت: در راستای حمایت از بازار سرمایه، مجموعه وزارت اقتصاد و سازمان بورس بستهای را تحت عنوان بسته اقتصادی ۷ به علاوه ۳ آماده کردند.
وی با بیان اینکه ۷ مورد مصوباتی هستند که در شورای عالی هماهنگی اقتصادی سران تصویب شده و منتظر ابلاغ مقام معظم رهبری هستیم، افزود: ۳ مورد دیگر در اختیار دولت بود که دیروز آن را ابلاغ کرد. نخستین مورد اختصاص یک درصد از منابع صندوق توسعه ملی به صندوق تثبیت بازار سرمایه بود و متأسفانه این قانون از سال ۹۴ تا الان لازم الاجرا بوده، ولی اجرا نشده است.
این مقام مسئول ادامه داد: هم اکنون مبلغ یک هزار میلیارد تومان به این صندوق تخصیص داده شده و اخیراً طبق مصوبهای که هیئت دولت تصویب کرد ۲۰۰ میلیون دلار امکان واریز به این صندوق وجود دارد که اگر دلار را با نرخ ۲۰ هزار تومان محاسبه کنیم مبلغ واریزی به صندوق ۴ هزار میلیارد تومان میشود. طبق قول بانک مرکزی امیدواریم در آینده نزدیک این مبلغ را به حساب صندوق تثبیت بازار سرمایه واریز کنند. مورد دوم این بود که بانک مرکزی قوانینی وضع کرد مبنی بر اینکه نهادهای مالی بازار سرمایه امکان استفاده از تسهیلات بانکی را ندارند، ولی طبق مصوبه هیأت دولت باید این امکان فراهم شود.
معاون نظارت بر نهادهای مالی سازمان بورس و اوراق بهادار توضیح داد: مصوبه سوم این بود که به افرادی (اتباع خارجی) که تا مبلغ حداقل ۲۵۰ هزار دلار در بازار سرمایه، سرمایه گذاری کنند اقامت ۵ ساله بدهند. هم اکنون طبق مصوبه فرد سرمایه گذار، همسر، فرزند پسر زیر ۱۸ سال و فرزند دختری که ازدواج نکرده باشد و پدر و مادرش میتوانند از این تسهیلات استفاده کنند.
به گفته ابراهیمی این اقامت قابل تمدید است و میتوانند ظرف ۵ سال سهامی را که خریدهاند جابجا کنند، ولی امکان فروش سهام خود را ندارند.
وی تصریح کرد: منتظر اقدامات بانک مرکزی هستیم تا ساز و کار اجرایی این مصوبات را فراهم کند و ما هم آنها را اجرا کنیم. معافیت مالیاتی سود انباشته شرکتها یک فرصت طلایی برای شرکت هاست.
منبع: خبرگزاری صدا و سیما
/ پایان نوشتار
گوگل انعطاف پذیری بیشتری از خود نشان داد و اکنون به کارمندانش اجازه می دهد از نقاط مختلف کار کرده یا به طور کامل دورکار شوند.
ساندار پیچای، مدیرعامل گوگل صبح چهارشنبه در یادداشتی این طرح را برای کارکنان این شرکت تشریح کرد. این غول پرنفوذ سیلیکون ولی یکی از نخستین شرکتهایی بود که کارمندانش را در سال ۲۰۲۰ برای دورکاری به خانه فرستاد اما اکنون به مرور در حال بازگشایی دفاترش است.
گوگل پیش تر اعلام کرده بود کارمندان می توانند تا سپتامبر به دورکاری ادامه دهند.
این شرکت فضای دفاترش را تغییر داده تا آنها را مناسب مدل فعالیت هیبریدی کند که ترکیبی از دورکاری و حضور در دفتر است.
پیچای در ایمیلی به کارمندان اعلام کرد انتظار دارد حدود ۶۰ درصد از کارمندان گوگل چند روز در هفته در دفتر کار کنند و ۲۰ درصد دیگر به پایگاه های دیگر این شرکت نقل مکان می کنند در حالی که یک پنجم باقی مانده می توانند برای دورکاری دائمی تقاضا کنند. آلفابت که شرکت مادر گوگل است، در سه ماهه نخست حدود ۱۴۰ هزار کارمند مستقیم داشت.
بر اساس گزارش بلومبرگ، گوگل در اظهارنامه ای اعلام کرد این شرکت در سه ماهه نخست از هزینه های مربوط به تبلیغات، سفر و سرگرمی ۲۶۸ میلیون دلار صرفه جویی کرده است.
گوگل پیش از این به کارمندانش اعلام کرد انتظار دارد تا سپتامبر سال ۲۰۲۱ به محل کارشان برگردند اما این شرکت دسامبر گذشته اعلام کرد برنامه انعطاف پذیر جدیدی را آزمایش خواهد کرد که تحت آن، کارمندان سه روز در هفته در محل کارشان حاضر خواهند شد. از آن زمان گوگل جزییات اندکی از برنامه جدید خود را ارائه کرده و کارمندان خواستار پاسخ مدیریت بودند.
این غول اینترنتی در دوران پاندمی به سرمایه گذاری در فضای کار فیزیکی ادامه داد و به توسعه دفتر مرکزی خود در مونتین ویوی کالیفرنیا پرداخت. روث پورات، مدیرمالی آلفابت در جلسه اعلام درآمدهای سه ماهه اول این شرکت اعلام کرد آلفابت قصد دارد هفت میلیارد دلار در دفاتر و دیتاسنترها در سال ۲۰۲۱ هزینه کند. اما وادار کردن کارمندان به بازگشت اجباری به معنای از دست دادن افراد بانبوغ و جذب آنها توسط کارفرمایانی است که سیستم کاری انعطاف پذیرتری داشته و بر سیاستهای دورکاری تاکید دارند.
منبع: ایسنا
/ پایان نوشتار
گزارش ها حاکی است با وجود شیوع کرونا اشتیاق سرمایه گذاران خارجی به بازار چین روندی توقف ناپذیر را در پیش گرفته، به طوری که این کشور جایگاه آمریکا به عنوان بزرگ ترین مقصد سرمایهگذاری جهان را در اختیار گرفته است.
رادیو بینالمللی چین روز چهارشنبه اعلام کرد: بر اساس گزارش سازمان همکاری و توسعه اقتصادی آسیا چین توانسته است سال آشفته رکود اقتصادی ناشی از بیماری کووید-۱۹ را به شیوه ای موفقیت آمیز پشت سر بگذارد و به مقصد برتر سرمایه گذاری در جهان تبدیل شود.
بر اساس اعلام سازمان همکاری و توسعه اقتصادی، سرمایه گذاری مستقیم خارجی جهانی در سال ۲۰۲۰ میلادی در مقایسه با سال ۲۰۱۹ میلادی، افتی ۳۸ درصدی را تجربه کرد و به ۸۴۶ میلیارد دلار رسید که کمترین میزان از سال ۲۰۰۵ میلادی محسوب می شود. این میزان جریان سرمایه گذاری مستقیم خارجی جهانی صرفا یک درصد از کل تولید ناخالص داخلی در دنیا را نشان می دهد که کمترین میزان از سال ۱۹۹۹ میلادی به حساب می آید.
جذابیت چین به عنوان کانون جذب سرمایه گذاری های خارجی به سال ۲۰۲۱ میلادی نیز کشیده شده است آن هم در شرایطی که اقتصاد این کشور به عملکرد مثبت خود در سه ماهه اول سال جاری میلادی ادامه داد؛ در این بین، شرکت های خارجی انتظار آینده ای امیدوار کننده در چین را دارند.
بررسی اخیر انجام شده توسط وزارت بازرگانی چین نشان می دهد که ۹۶.۴ درصد از شرکت های تاسیس شده با کمک بودجه خارجی در چین نسبت به چشم انداز تجاری خود در این کشور خوش بین هستند. این رقم که بدنبال بررسی بیش از ۳ هزار و ۲۰۰ شرکت تاسیس شده با بودجه خارجی در چین حاصل شده است، نشان دهنده یک افزایش ۲.۱ درصدی در میزان خوش بینی این شرکت ها نسبت به محیط تجاری موجود در چین در مقایسه با آغاز سال جاری میلادی است.
داده های وزارت بازرگانی چین نشان می دهد که سرمایه گذاری مستقیم خارجی در سرزمین اصلی چین در سه ماهه اول سال جاری میلادی (۲۰۲۱) با رشدی ۳۹.۹ درصدی در مقایسه با سال گذشته همراه بوده و ارزش استفاده واقعی این کشور از سرمایه گذاری مستقیم خارجی در این بازه زمانی، به رقمی معادل ۳۰۲.۴۷ میلیارد یوان (حدود ۴۶.۷۴ میلیارد دلار) رسیده است.
چین با نگاهی رو به جلو تمام تلاش خود را به کار گرفته است تا از طریق گسترش دسترسی های بازاری و بهبود فضای کسب و کار، سرمایه گذاران خارجی بیشتری را به سمت بازار عظیم داخلی خود بکشاند که از جمله اقدامات چین می توان به تقویت حمایت از سرمایه گذاری خارجی، تسریع در روند اجرای پروژه های چشمگیر با کمک بودجه خارجی و سیستم مدیریت فهرست منفی اشاره کرد.
منبع: ایرنا
/ پایان نوشتار