خیلی از شما و چه بسا اکثریت معتقد باشید عدالت به معنی مساوات نیست و به اعتقاد من هم این دو واژه هیچ نسبتی با هم ندارند. با این حال خودتون رو در شرایط مثال این پست تصور کنید… آیا همچنان برابری با عدالت برایتان بیگانهست؟ به همون اندازه که قبل از این مثال بود؟
با یادآوری یه روند 60 ساله، به همه دوستان صاحب کسبوکار هشدار میدم که گذشت اون دورانی که بقیه کار میکردند و شما سود روی سود میذاشتی و لذت میبردی!
فاصله کارفرما و کارمند روز به روز کمتر و کمتر میشه و نسبت تقسیم سود عادلانهتر، پس قبل از اینکه همکاران درجه یکتون رو از دست بدید، این واقعیت رو بپذیرید و متناسب با شرایط اقدام کنید.
کیا این واقعیت رو هنوز قبول ندارند؟
خیلی وقتها واقعیت تلخه، اما باید پذیرفت. مثل حرفای الانم که ممکنه خیلیها خوششون نیاد.
واقعیت اینه که موفقیت همونقدر که با تلاش و پشتکار و سختی کشیدن رابطه داره، به عواملی مثل شانس، موقعیت جغرافی، خانواده و خیلی چیزهای دیگهام که در اختیار شما نیست بستگی داره و این رو هیچ کاریش نمیشه کرد.
حتی نمیشه اسمش رو بیعدالتی گذاشت.
گول حرفها و قصههای قشنگ بعضیها رو نخورید.
عدالت، یا بهتر بگم حکمفرمایی عدالت افسانهای بیش نیست.
صحبت ما صحبت شرکت و گروههای کاری آهنآنلاینه، اما مثالی کاملاً منطبق بر جامعهست و احوالات مشترکی داره. حکایت استخدام شخص جدید و حضور اتفاقی در یکی از گروههای موفق شرکت، حکایت جبر جغرافیایی و تولد در یک خانواده متموله.
واقعیتی در جهان حکمفرماست، که گویی عدالت بیعدالتیست و اصلا عدالت برابر با مساوات نیست!
شاید بشه ملاحظاتی برای قشر کمبرخوردار در نظر گرفت، اما به صرف حیات مستضعفان، نمیشه حاصل زحمت ثروتمندان رو ازشون دریغ کرد.
واقعاً میشه؟ پس عدالت کجا رفته؟
واژهای زیبا اما ناکارآمد و غیرمنطقی که با ایجاد توهم در افراد، چنان قدرتی دارد که حتی میتواند سازمان را تا مرز فروپاشی پیش ببرد.
یاد بگیرید و تمرین کنید که همیشه خودتون رو با خود مقایسه کنید، نه با دیگران. عدالت نه مساوات است و نه آنچه در خیال شما میگذرد.