دوستانی که من رو بیشتر میشناسند، میدونند که اساساً نمیتونم یک جا بایستم. صبر و تحمل ندارم، دقت‌ام فاجعه و حوصله‌ام افتضاح!
همه کارهایی رو هم که راه‌انداختم، سپردم به دوستان دیگری که هدایت کنند‌.

باید پذیرفت که آدم‌ها در کنار نقاط قوت‌شون، نقاط ضعفی دارند که باید اونها رو بشناسند و از دیگران کمک بگیرند.

بزرگ‌ترین نقطه قوت و ضعف خودتون رو میدونید؟ میتونید تو کامنت ها بنویسید.

تقريباً ٢٨ سالم بود. بیزینسم گرفته بودم و با سرعت تو مسیر پیشرفت بودم و واسه خودم احساس خدایی میکردم.
تصمیم گرفتم بزنم تو چند تا کسب‌وکار دیگه که از راه‌های دیگه‌ای هم پول دربیارم و سرمایه‌م یک جا نباشه.
همه میگفتن بی‌خیال! حالا چون یه کارت گرفته، دلیل نمیشه همه کاری بتونی انجام بدی، ولی کی بود که به این حرف‌ها گوش بده.
چه اشتباهی‌ام کردم…
البته نه اینکه حرف بقیه درست باشه و نه اینکه نشه چند‌تا بیزینس راه انداخت، بلکه باید صبر کرد تا شرایط یک بیزینس کاملا پایدار بشه و به شرایط ایده‌آل برسه، بعد رفت سراغ کارهای بعدی.

بیزینس مثل طب سنتیه؛ یعنی حتی بیماری یکسان در دو شخص مختلف ممکنه دوای متفاوت داشته باشه.
قطعاً برای مشکلات کسب‌وکارها همونطور که بارها گفتم، نمیشه نسخه واحد صادر کرد. حتی در شرایط کاملاً یکسان، موقعیت مکانی دو مغازه میتونه نوع هدایتشون رو به کل تغییر بده. چون هر بیزینسی داستان خودش رو داره.
پ.ن: در حاشیه دورهمی سوم در کانون توحید مشغول پاسخ به سوالات شما عزیزان بودم.

نه در زندگى خودتون و نه در زندگی هیچ‌کس دیگه دنبال نقطه عطف نگردید.
مهم‌ترین اتفاق، بزرگ‌ترین شانس، بهترین موقعیت، … همه ترین‌های جهان برای قصه‌هاست. بذارید باشه برای وقتی که خواستید داستان زندگی‌تون رو تعربف کنید.
واقعیت زندگی جریانی‌ست پر پیچ و خم. مسیری پر فراز و نشیب که همه آنچه در آن کسب میکنید و از دست میدهید طی روند و فرایندی ناپایدار و نامشخص محقق شده‌است.
واقعا تو زندگی خودتون چنین نقطه‌ای پیدا میکنید؟