مشورت دادن به همکاری که در سلسلهمراتب نیروی پاییندست شما محسوب میشه، عملاً با دستور هیچ فرقی نمیکنه. یعنی به هر شکل اگر اظهار نظر کنی، دست و بال طرف رو بستی و تصمیم خودت رو تحمیل کردی، حتی اگر چنین قصدی نداشته باشی.
نکنه شما هم جزو اون دسته از افرادی هستی که تحمل نداری مسئولیتی رو واگذار کنی و منتظر نتیجه بمونی؟
تجربیاتتون درباره این موضوع رو در کامنتها به اشتراک بگذارید.
نیاز به توضیح نیست، جز یک نکته مهم!
اینکه میگم یکبار هم به مشتری بگو «نخر ارزون میشه» یا اینکه به عنوان لباس فروش بگو «بهت نمیاد»، به این معنی نیست که رندوم به مشتری چرت و پرت بگید!
منظور اینه که همیشه اولویتت فروشت نباشه! صادقانه با مشتری رفتار کن تا اعتماد مشتری رو جلب کنی.
فوت کوزهگری همینه! سود خوب و پایدار در گرو جلب اعتماد مشتریست.
برای ایجاد یک بیزینس، شما باید براساس محدودیتهای فردی و شرایط محلی(کشور) که توش زندگی میکنی انتخاب کنی.
کشور ما جای برنامهریزی بلند مدت نیست، چرا که در معرض خطر تغییر سیاستهاست. به همین خاطر از بیزینسهای کمعمق نتایج بهتری میگیرید.
بخشی از مسیر موفقیت در کسبوکار، که بخش مهم و قابل توجهی هم هست، مسیر منحصربفردیست که هر شخص متناسب با امکانات، روحیات و ویژگیهای شخصی خودش در مواجهه با مشکلات و چالشهاش تجربه میکنه.
مسیری که الگوی خاص و مشخصی نداره و در نتیجه سرفصل آموزشی مشخصی هم نخواهد داشت.
از مسیرهای منحصربفردی که شخصا تجربه کردید مثال بزنید.
پ.ن: لحظاتی از دورهمی چهارم رو میبینید که با حضور جمعی از شما دوستان و به شکل پرسش و پاسخ برگزار شد.
به اعتقاد من یک کاسب، یک بیزینسمن هیچ مسئولیت در قبال امور فرهنگی اجتماعی نداره.
شما اگر نظر دیگری دارید بفرمایید.
وسوسه پولدار شدن در ناکجا آباد
خلاصه بگم خیالتون رو راحت کنم؛ اگر اینجا، یعنی تو مملکت خودت، ولایت خودت، با زبان مشترک و آشنا و رابطه و امکانات و آشنایی به قوانین و ... نشده و نتونستی کاری رو جلو ببری و به موفقیتی برسی، میخواد کانادا باشه، یا هر نقطه دیگری روی کره زمین.
ایران پس از سالها حضور در «شرایط حساس کنونی»، ماههاست که در چنان شرایط عجیب و پیچیدهای قرار داره که نه تنها برای خودش که برای دنیا هم بیسابقهست.
از اونجایی که بهتره در شرایط حساس یه سری حرفها رو نزد، فقط توصیه میکنم با کاهش ریسک و هزینههاتون سعی کنید اقلا در ۶ماه پیش رو فقط زنده بمونید.
دوستانی که من رو بیشتر میشناسند، میدونند که اساساً نمیتونم یک جا بایستم. صبر و تحمل ندارم، دقتام فاجعه و حوصلهام افتضاح!
همه کارهایی رو هم که راهانداختم، سپردم به دوستان دیگری که هدایت کنند.
باید پذیرفت که آدمها در کنار نقاط قوتشون، نقاط ضعفی دارند که باید اونها رو بشناسند و از دیگران کمک بگیرند.
بزرگترین نقطه قوت و ضعف خودتون رو میدونید؟ میتونید تو کامنت ها بنویسید.
یکی از خصایص صاحبان کسب و کار، توانایی مقابله با احساسات و اتخاذ تصمیمات اما منطقی برحسب ملاحظات و منافع جمعی بیزینس هست.
با یادآوری یه روند 60 ساله، به همه دوستان صاحب کسبوکار هشدار میدم که گذشت اون دورانی که بقیه کار میکردند و شما سود روی سود میذاشتی و لذت میبردی!
فاصله کارفرما و کارمند روز به روز کمتر و کمتر میشه و نسبت تقسیم سود عادلانهتر، پس قبل از اینکه همکاران درجه یکتون رو از دست بدید، این واقعیت رو بپذیرید و متناسب با شرایط اقدام کنید.
کیا این واقعیت رو هنوز قبول ندارند؟