من مالک چند شرکت مختلف هستم اما اصلاً مدیرعامل خوبی نیستم، به همین خاطر در هیج یک از شرکت‌ها پست اجرایی ندارم. حتی از آخرین شرکتی که به عنوان مدیرعامل مشغول بودم، خودم رو اخراج کردم و شخص دیگری رو منصوب کردم.
حالا نمیدونم چه اصراریه که شما حتما رئیس شرکتی که راه انداختی هم باشی! اونم وقتی که دچار مشکل شدی و معتقدی هر کاری میکنی باز نظم لازم برای انجام کار در مجموعه‌ات وجود نداره.
یعنی چرا یک درصد هم احتمال ندادید که مشکل خودتون باشید؟
باور کنید خبلی از مواقع مشکل کسب‌وکارمون خود ما هستیم و راه‌اندازی یک بیزینس اصلا به این معنا نیست که هدایت کننده اون هم باید خودمون باشیم.
کسی اینجا هست که از کنار شاهد و ناظر کسب‌وکار خودش باشه؟

دقت کردید یه سری‌ها تیرشون که به سنگ میخوره، عالم و آدم رو مقصر میدونند جز خودشون؟
بله! حتی خود شما.
طبیعیه، خصیصه آدمیزاده.
نمیگم محیط و عوامل دیگه بی تاثیرند، ولی باید بررسی دقیق صورت بگیره و میزان و نقش هر کدوم مشخص بشه تا امروز تصمیم درست رو بگیرید.

پذیرش! اگر بخوام یک کلید واژه برای امسال انتخاب کنم، حتی برای تمام عمر؛ چیزی نیست جز «پذیرش». پذیرش آنچه هستم. پذیرش آنچه هستید.
پذیرش واقعیت.
پذیرش حقیقت.
اینکه شما توان مشخص و محدودی داری. بخشی ذاتی و بخشی اکتسابی. برای مسیری که در پیش داری گاهی نیازمند کسبی و گاهی به ذات باید اهلش باشی.
پس بپذیر و بر حسب آنچه توان داری انتخاب مسیر کن و حسب آنچه کسب می‌کنی و می‌آموزی مسیرت رو تغییر بده.

سه نکته بسیار، بسیار، بسیار مهم و ضروری در قوانین کسب‌وکار در کانادا وجود داره که بی برو برگرد شرط بقا، پیشرفت و تداوم کسب‌وکارها خواهد بود.
به جرات میتونم بگم ریشه بزرگترین معضلات ما در کسب‌وکار در ایران نبود همین قوانین هست.
این ٣ نکته فوق‌العاده رو در این پست و ٢ پست بعدی براتون توضیح میدم.
این پست رو به اشتراک بگذارید به این امید که روزی شاهد وضع و اجرای این قوانین در ایران باشیم.