فرقی نداره کجا، یعنی در کدوم کشور میخوای کار کنی و حوزه کاریت چیه. ملزوماتی وجود داره که جزو بایدهاست و استثناء بردار هم نیست. مثل:
– آگاهی از فرهنگ
– دامنه روابط
– آگاهی از قانون
– و تسلط بر زبان
اگر محروم از هر یک از این گزینه‌ها باشی، در بزنگاه‌های حیاتی قطعاً به مشکل میخوری و هزینه بسیاری خواهی داد.

البته به‌دست آوردن هر کدوم مستلزم هزینه‌ست. هزینه مادی، زمان، تلاش و … اما با انتخاب مسیر درست، هزینه منطقی پرداخت خواهید کرد.

شما چه گزینه‌هایی رو به موارد بالا اضافه میکنید؟

پ.ن: بخشی از گفت‌گوی لایو با دانیال، دوست عزیزم در تورنتو رو میبینید.

لازمه فعالیت و کسب و کار در هر مملکتی، پیش از هر چیز شناخت فرهنگ، روابط و جزئیات روزمره اون سرزمینه. به شنیده ها هم نمیشه اکتفا کرد، باید فرهنگ مردم رو زندگی کنی.
مثلا برخلاف تصور عام، من بیش از ایران در کانادا شاهد روابط مافیایی و زد و بند در حاشیه بیزینس ها هستم.
گاهی اوقات اما بر مبنای اعتماد، خیلی از مراحل کار به سادگی حل شدنی ست. مثلا شما برای داشتن دسته چک نیاز به اقدامات رسمی و مجوز بانکی ندارید. کافیه رسیدی با مشخصات حساب بانکی خودتون چاپ کنید و به عنوان چک ازش استفاده کنید!
روی هم رفته اگر به همه این موارد نگاه کنید، یک نقطه مشترک پیدا خواهد کرد و اون چیزی نیست جز عدم دخالت دولت در تمام امور.

خیلی مراقب باشید این روزها در فشار رکود وارد بازی‌های خطرناک نشید. راستی! اون پست«دشمنی عجیب» که حاشیه زیاد داشت، دقیقا چسبیده به این عرایضم بود.

اینم راهکار برای اونایی که دارن میان

رسم شده تا از واقعیت ها میگی، یه عده میگن: “چشم نداری ببینی بقیه ام میان کانادا! نترس جا واسه توام هست، کسی جای تو رو نمیخواد تنگ کنه! ”
دوست دارم حداقل از منی که اصل کسب و کار و بیزینسم در ایران فعاله بپذیرید که کانادا اومدنتون به ضرر من که نیست، هیچ. خیلی هم به نفع منه که جمعیت ایرانی در کانادا زیاد بشه.
نذارید این حرفای بغض آلود چشمتون رو روی واقعیات و سختی های مهاجرت ببنده. میاید اینجا، پولتون رو از دست میدید، دلسرد هم میشید، برمیگردید ایران، دست از پا درازتر، باید از صفر شروع کنیدا!