عذرمیخوام، ولی واژه بهتری نتونستم براش انتخاب کنم.
از قدیم گفتن: معما چو حل گشت، آسان شود. دیدید بعضی‌ها همچین که تکلیف داستان روشن میشه، چطور صاحب نظری و ادعای تشخیص میکنند؟
طرف پولش رو رفته فلان جا سرمایه‌گذاری کرده، بعد از 6 ماه میاد میگرده بیشترین سود بازار رو نشون میکنه و با سود خودش مقایسه میکنه! که ای دل غافل، اگر اینجا سرمایه گذاری کرده بودم چه‌ها که نشده بود!
اگر شما هم اطرافتون دارید از این آدما، براش بفرستید.
به نظرتون احتمال خوردن یه شهاب سنگ کنار پاتون بیشتره یا بردن بلیط بخت آزمایی یا همون لاتاری؟
شاید باورش سخت باشه اما بر اساس محاسبات صورت گرفته، احتمال اینکه برخورد شهاب سنگ رو تجربه کنید به مراتب بیشتره!
اما به نظرتون چی باعث میشه که بلیط‌های بخت‌آزمایی این همه طرفدار داشته باشند؟
سوال بعدی اینکه به نظرتون چه افرادی معمولاً خریدار این لاتاری‌ها هستند؟
جواب هر دو سوال بسیار ساده‌ست. اولی به این خاطره که شخص برنده سوژه رسانه‌ها میشه و در مرکز توجه قرار میگیره و پاسخ سوال دوم اشخاصی هستند هیچ امیدی برای رسیدن به ثروت از هیچ طریقی در زندگی‌شون متصور نیستند.
جالبه که بدونید قصه‌های معروف موفقیت افراد مشهور هم از جنس خاطرات برندگان لاتاریه. یعنی هزاران نفر در این مسیر شکست خوده‌اند و کسانی هوادار این قصه‌ها هستند که بی هیچ تلاشی در آرزوی خوشبختی، موفقیت رو تصور میکنند.
تصور اینکه رابطه و زدوبند فقط مخصوص کشورهای شرقی یا جهان‌سومه، یک تصور کاملاً اشتباه و بی‌پایه و اساسه. حتی در آمریکا از یک حدی به بعد، رابطه‌ها و به اصطلاح کانکشن افراد کارها رو پیش میبره.
اینکه فکر کنید هر کسی میتونه وارد این بازی بشه هم خطاست. چرا که روابط موثر مختص افراد و کمپانی‌های بسیار بزرگه.
تصورتون با این واقعیت چقدر فاصله داشت؟
روابط چقدر در مسیر زندگی شما ایفای نقش کرده؟
راه‌انداختن شرکت مثل ساختن برج میمونه..
میگن بره تازه به دنیا اومده از ببر نمیترسه!
چون شناختی از ببر نداره.
حکایت بعضی از موفقیت‌های ما، حتی خود من، حکایت همین قضیه‌ست.
خیلی وقت‌ها خطر از بیخ گوشمون گذشته و شانس‌آوردیم که ردش کردیم. اینطور نبوده که همیشه بلد بوده باشیم و همه گرفتاری‌ها رو تدبیر کرده باشیم.
این حقیقت رو باید واقع بینانه و متواضعانه پذیرفت.
چیزی نمونده نفس‌های اقتصاد ایران در انتظار کابینه چهاردهم به شماره بیافته. همه چشم‌ها منتظرند تا جماعتی این پیکر زخمی رو از زمین بلند کنند و روی دست بگیرند.
چه عاقبتی در انتظار این اقتصاد و مردم است؟
اگر کاسب باشید، خصوصا اگر صاحب کسب‌و‌کار بزرگ و عمده باشید، کاملا متوجه توقف و سکون بازار شده‌اید.
چرا؟ چون برخلاف ادوار پیشین، فرصتی برای مقدمه چینی تغییرات دولت و سلسله مراتب‌اش وجود نداشت. به همین خاطر تا استقرار کابینه و مشخص شدن مدیران کل دولت جدید اوضاع چنین خواهد بود.
اهمیت انتخاب وزیر نفت بیش از سایر اعضای کابینه‌ست. طبیعی هم هست. مستقیم و غیرمستقیم چرخ صنعت و اقتصاد مملکت گره خورده با تصمیمات خرد و کلان و انتصابات وزیر محترم نفت.
به نظرتون وزیر نفت دولت پزشکیان چه کیست؟
راجع به بهره حقیقی چقدر اطلاعات دارید؟
بهره حقیقی یا واقعی، به بهره یا سودی گفته میشه که وام دهنده یا سرمایه گذار، بعد از کسر میزان تورم دریافت کنه. یعنی شما اگر جایی سرمایه گذاری کنی و 4٠درصد سود کنی و تورم هم 4٠ درصد باشه، در اصل شما سودی نکردی. سود یا بهره واقعی شما -٠- بوده!
مثال بعدی وام‌های بانکی هستند که طبق این تعریف، بهره‌شون تا حالا منفی بوده. یعنی ٢٠درصد بهره‌شون بوده، در صورتی که فقط 4٠درصد تورم داشتیم. در نتیجه بانک ٢٠درصد هم تو ضرر بوده.
وقتی بهره بانکی منفی باشه، شما وام میگیری و با پولش هر چی که بخری، به خاطر تورم، 4٠ درصد رشد میکنه. ٢٠ درصد بانک رو میدی و ٢٠ درصد میذاری جیبت، انگار که سود کردی.
وقتی بهره حقیقی بشه، شما باید بیش از تورم به بانک بهره بدی. مثلا در تورم 4٠ درصد، شما باید 5٠ درصد به بانک بهره بدی. در نت..
تولید در هر جای دنیا غیر از ایران، به معنای رقابت با جریان تولید جهانی ست.یعنی رقابت آزاد بدون حمایت از تولیدکننده داخلی. یعنی هر جای دنیا هر چیزی که تولید میکنی، باید ارزون ترین و با کیفیت ترین رو تولید کنی.
دوستانی بارها راجع به تولید کفش در کانادا ازم سوال پرسیدن. در جواب این سوال باید پرسید: آیامیتونید کفشی با کیفیت تر از آدیداس تولید کنید با همون قیمت در کانادا؟ یا میتونید کفشی با کیفیت چینی تولید کنید ارزون تر از قیمتش در کانادا؟
پاسخ مثبت به این سوالات غیر ممکن به نظر میرسه! چرا که سال هاست بهترین کمپانی های دنیا با تولید در چین، بهترین کیفیت رو با کمترین قیمت پیوند زده اند و زمین رقابت رو خالی از حریف کرده اند.
چند وقت پیش با دکتر مولوی گپ میزدیم، موضوع جالبی مطرح شد.
گفتم شاید یادآوریش خالی از لطف نباشه.
واقعا ما از حقیقت فراری هستیم؟