بیزینس مثل طب سنتیه؛ یعنی حتی بیماری یکسان در دو شخص مختلف ممکنه دوای متفاوت داشته باشه.
قطعاً برای مشکلات کسبوکارها همونطور که بارها گفتم، نمیشه نسخه واحد صادر کرد. حتی در شرایط کاملاً یکسان، موقعیت مکانی دو مغازه میتونه نوع هدایتشون رو به کل تغییر بده. چون هر بیزینسی داستان خودش رو داره.
پ.ن: در حاشیه دورهمی سوم در کانون توحید مشغول پاسخ به سوالات شما عزیزان بودم.
دقت کردید یه سریها تیرشون که به سنگ میخوره، عالم و آدم رو مقصر میدونند جز خودشون؟
بله! حتی خود شما.
طبیعیه، خصیصه آدمیزاده.
نمیگم محیط و عوامل دیگه بی تاثیرند، ولی باید بررسی دقیق صورت بگیره و میزان و نقش هر کدوم مشخص بشه تا امروز تصمیم درست رو بگیرید.
همهتون بهخاطر دارید وقتی دلار از هزار به ٣هزار تومن رسید. جهشی چنان سریع که در کلام عام از عبارت «یک شبه» براش استفاده میشه.
اون سال اتفاقی برای من افتاد که دوست دیگری هم همزمان گرفتارش شد، اما هر کدوم از ما واکنشی کاملاً عکس به قضیه نشان دادیم، با دو عاقبت بسیار متفاوت.
روایت این ماجرا در دورهمی سوم با حضور تعدادی از شما در کانون توحید مطرح شد که در این ویدئو شاهد اون هستید.
تجربیاتتون از کسبوکار در دوران رکود رو در کامنتها با هم به اشتراک بذارید.
عدالت، یا بهتر بگم حکمفرمایی عدالت افسانهای بیش نیست.
صحبت ما صحبت شرکت و گروههای کاری آهنآنلاینه، اما مثالی کاملاً منطبق بر جامعهست و احوالات مشترکی داره. حکایت استخدام شخص جدید و حضور اتفاقی در یکی از گروههای موفق شرکت، حکایت جبر جغرافیایی و تولد در یک خانواده متموله.
واقعیتی در جهان حکمفرماست، که گویی عدالت بیعدالتیست و اصلا عدالت برابر با مساوات نیست!
شاید بشه ملاحظاتی برای قشر کمبرخوردار در نظر گرفت، اما به صرف حیات مستضعفان، نمیشه حاصل زحمت ثروتمندان رو ازشون دریغ کرد.
واقعاً میشه؟ پس عدالت کجا رفته؟
ترجيح ميدم با نوشتن كپشن سمت و سويى به ذهنتون ندم و هركس آنچه خود بايد رو از اين چند کلمه که عرض میکنم، برداشت کنه.
پذیرش! اگر بخوام یک کلید واژه برای امسال انتخاب کنم، حتی برای تمام عمر؛ چیزی نیست جز «پذیرش». پذیرش آنچه هستم. پذیرش آنچه هستید.
پذیرش واقعیت.
پذیرش حقیقت.
اینکه شما توان مشخص و محدودی داری. بخشی ذاتی و بخشی اکتسابی. برای مسیری که در پیش داری گاهی نیازمند کسبی و گاهی به ذات باید اهلش باشی.
پس بپذیر و بر حسب آنچه توان داری انتخاب مسیر کن و حسب آنچه کسب میکنی و میآموزی مسیرت رو تغییر بده.
نه در زندگى خودتون و نه در زندگی هیچکس دیگه دنبال نقطه عطف نگردید.
مهمترین اتفاق، بزرگترین شانس، بهترین موقعیت، … همه ترینهای جهان برای قصههاست. بذارید باشه برای وقتی که خواستید داستان زندگیتون رو تعربف کنید.
واقعیت زندگی جریانیست پر پیچ و خم. مسیری پر فراز و نشیب که همه آنچه در آن کسب میکنید و از دست میدهید طی روند و فرایندی ناپایدار و نامشخص محقق شدهاست.
واقعا تو زندگی خودتون چنین نقطهای پیدا میکنید؟
اگه قرار باشه شخص یا اشخاصی رو برای مشورت مخاطب خودتون قرار بدید، بعد همزمان با طرح مسئله مجبور باشید مراقب حرف زدنتون باشید که مبادا موضوع مورد شور یا حواشی اون، مخاطب یا مخاطبین رو ناراحت نکنه، طبیعیه یا باید بیخیال مشورت بشید یا اینکه فرد یا جمع دیگری رو برای مشورت انتخاب کنید؟
پیچیده شد؟
راستش؛ من یکی که وقتی با کسی مشورت میکنم، میخوام باری از ذهنم برداشته بشه، اگه قرار باشه بخوام اون لحظه به اینم فکر کنم که طرف مقابلم چه برداشتی ممکنه بکنه، ترجیح میدم اصلا حرف نزنم.
شما چطور؟
در این مشاجره حق رو به کی میدین؟ شاید من در اشتباهم!
ماجرا از «اقتصاد توحیدی» شروع شد. عنوان کتابی از بنیصدر، اپیزودی از پادکست اکوتوپیا و دلیل اصلی فلاکت اقتصاد ایران!
علت آشنایی من با پوریا بختیاری و موضوع صحبت اولین ملاقتمون هم شد همین «اقتصاد توحیدی».
پوریا بختیاری، جوانی از دهه٧٠ که خوش درخشیده و این روزها خیلیها بیشتر از روی صداش میشناسنش، داستان تلخ اقتصاد ایران رو چنان شیرین روایت میکنه که هر شنوندهای رو علاقهمند و مبهوت میکنه.
امیدوارم خیلی پیشتر از این درباره خطای «فیل سفید» شنیده باشید.
لحظهای که متوجه شدید تا اینجای مسیر رو اشتباه اومدید، برگردید! به خاطر راهی که اومدید و انرژی که گذاشتید، خودتون رو محکوم به ادامه مسیر نکنید که این بزرگترین خطا و ظلمیه که در حق خودتون میتونید بکنید.