وقتی تازه وارد یه کاری شدید، چیزایی که بلد نیستید رو از کسی که سالها تجربه اون کار رو داره و موفقه تقلید کنید، هر چند که دلیلش رو ندونید.
شاید اون شخص هم به مرور زمان و تجربه به این رسیده باشه که چه باید بکنه و نتونه برای شما منطق و دلیل بیاره، ولی عدم توانایی در قانع کردن شما به این معنی نیست که افعالش هم اشتباهه.
پس؛ کاری که بلد نیستید رو فقط تفلید کنید و گیر به دلیلش ندید.
به قول اینستاگرام بازهای نسل جدید: این چه سمی بود من دیدم!
هر چی میخوام سراغ این رویافروشها نرم باز یه ورژنهای عجیب و غریبی ازشون بوجود میاد که سورپرایز میشم!
فقط خواهشم از شماست که تا میتونید و به هر شکل ممکن، اطرافیانتون رو آگاه کنید. بالاخره این جماعت دنبالکننده بین ما هستند، مردم ما هستند.
اندکی تفکر کافیست.
شاید صحبت راجع به این موضوع عجیب به نظر برسه. خصوصاً از طرف من و در حالی که اکثر پستهای این صفحه ارتباط مستقیم با کسبوکار داره.
اما تعجب نکنید. این توصیهای معطوف به روابط انسانی در محیط کاره و اتفاقاً در رابطه با همکاران نقش بسیار تعیینکننده ای ایفا میکنه و به شخصه تجربهاش کرده و تاثیراتش رو دیدهم.
منابع انسانی معضل بزرگ این روزهای همه کسبوکارهاست. وقتی هم صحبت از روابط انسانی میشه، کار پیچیدهتر از چیزی میشه که فکرشو میکنید. پس هر چی درباره این موضوعات تجربیاتمون رو به اشتراک بذاریم، باز هم جای کار داره.
کارفرمایان حاضر در جمع؛ چقدر برای آگاهی پیرامون روابط انسانی تلاش میکنید؟
سبک رابطهتون به عنوان مدیر، با دیگر همکاران چجوریه؟
– مثلا: من رو همه «بهنام» صدا میزنن؛ کسی حق نداره بهخاطر من از جاش بلند بشه و تا حد ممکن سعی میکنم در جریان اتفاقات زندگی همکارانم باشم و به عنوان یک دوست (خارج از مباحث کاری) در حد توان هر کمکی از دستم برمیاد براشون انجام بدم.
️شما چطور؟
در اینستاگرام هايلايت «من کی هستم» رو که ورق بزنید و به صفحه 5١ خاطراتم برسید، اعتراف کردم که آهنآنلاین امروز در آغاز یک مغازه آهن فروشی در پامنار بوده و شرکای من هم اصلاً اطلاعاتی راجع به آهن و آهنفروشی نداشتند. خودمم دکلسازی داشتم و فقط مشتری آهنفروشها بودم…
مذاکره فصل لذت بخش زندگی و لذت زندگی در مذاکرهست.
همهی زندگی مذاکرهست.
چقدر لذبخش که وقت بگذاریم، بیاندیشیم و در مذاکره لذت ببخشیم تا امتیاز لذتبخش بگیریم.
مدیر نفتی باشی، تو نمایشگاه نفت باشی، به غرفه رسانه مراجعه کنی، مدیراناش حضور داشته باشند، صداشون بزنی، ولی کسی جوابت رو نده!
مگه میشه؟ بله در دنیای اقتصاد ایران امکان پذیره!
اینجا؛ پنجمین نمایشگاه حمایت از ساخت داخل در صنعت نفت در جزیره کیش هست و من جلوی غرفه دنیای اقتصاد در این نمایشگاه هستم. ببخشید
صفحه رسمی اینستاگرامش که اصلا اجازه منشن نمیده
ببخشید مزاحم تفریحتون شدم.
باید اعتراف کنم که چقدر خام بودم و کوته نگر!
همهتون شنیدید که موقع انتخاب همسر، بزرگترها از خانوادهش میپرسن و جوان خام و نادان جواب میده: مگه من میخوام با خانوادهش زندگی کنم؟
امروز اعتراف میکنم: من همون جوان خام هستم که حالا معتقدم نه تنها برای ازدواج، که برای همه چیز، دوستی، پارتنری، همکاری، سفر، فوتبال بازی کردن و حتی چای خوردن، خانواده مهمه. تکرار میکنم: برای همه چیز مهمه، خیلی هم مهم.
یعنی اگر یه حساب سرانگشتی کنید، اقلا تو ٢٠ سال گذشته دستمزد مصوب وزارت کار به دلار یکسان بوده. دنبال خرده ریز اختلافش نگردید، بله، بالا و پایین داشته، ولی همیشه حدود ١5٠ دلار بوده. حواستون باشه که متوسطش رو هم در نظر بگیرید.
یعنی چی؟
یعنی اینکه مثلا
نیمه اول سال ٩٠ دستمزد ٣4٠هزار تومن بود و دلار ١٠٠٠ تومن که میشه ٣٠٠ دلار، اما این نسبت تا آخر همون سال هم دوام نمیاره و بعدشم دلار افزایش ٣٠٠درصدی رو تجربه میکنه و تلافی اون چند ماهی که دستمزد وزارت کار به ٣٠٠ دلار رسیده بود رو در میاره.
مشابه اتفاق سال ٩٠، چند بار دیگه هم اتفاق افتاده. اونجاهایی که دولت با زور دلار رو پایین نگه میداشت و دستمزدها افزایش پیدا میکرد.
اما روی هم رفته، متوسط این نسبت رو در نظر بگیری، تقریبا میشه ١5٠ دلار و همیشه همین بوده. اگرم چند ماهی شده مثلاً ٣٠٠ دلار، بعد تلافیش دراومده و چندماهی هم مثلا شده ١٠٠ دلار.
واضح بود یا راجع بهش صحبت کنیم؟
امروز در حاشیه نمایشگاه اهواز مصاحبهای داشتم که موقع انتشار فرمودند ممنوعالپخشه! چرا؟
چراش رو گفتند، اما هم بسیار عجیب بود، هم نباید بگم.
امیدوارم اینجا ایراد نداشته باشه بذارم.
توی کار و بیزینس معجزه اتفاق نمیافته؛ صادقانه و شفاف بگم: اگه تا ٣٠، سی و یک و دو اتفاق خاصی تو کسبوکار برات نیافته، دیگه نمیافته.
اصلاً یه درصدم واسه شمایی که اومدی فلانی رو مثال بزنی. ولی من به عنوان کارفرما رو چنین فردی سرمایهگذاری نمیکنم، چون ریسکش بالاست.
اگر میشد جوری تنظیم میکردم که فقط دوستان کارفرما این پست رو ببینن؛ رفقا؛ قرار نیست شما معجزه زندگی کسی باشید که خودش برای خودش کاری نتونسته بکنه.
موضوع فقط بیزینس هم نیست! کدوم آدم کار کشتهای پیدا میشه که بیاد رو یه همچین کسی سرمایه گذاری کنه؟ بگو ورزش، هنر؛ کی حاضره ریسک کنه؟